De foto’s staan ondertussen allemaal online (of toch een selectie, allemaal was wat veel). Veel kijkplezier, mogen jullie er evenveel van genieten als wij onderweg

En zoals beloofd: de uiteindelijke sponsoringstand:

3333 euro

OK, toegegeven, we hebben er 1 euroke bijgelapt voor ‘t zicht

http://picasaweb.google.be/armimema/KapelleOpDenBosNaarSintPetersburg

De rest volgt zo snel mogelijk!

Om nog even onze treintrip goed te praten: op het station van Vyborg ontdekten we dat de aanhangfiets weer aan het scheuren is, en ditmaal op het eerder al gelaste stuk. Verder fietsen was dus helemaal geen optie meer, dit zou de Russische wegen nooit overleefd hebben.

Zaterdag worden we door Olga afgezet in de stad. Zij gaat, terwijl wij sightsee-en (of hoe schrijf je dat?), voor ons op zoek naar plastic om de fietsen in te pakken en grote tassen voor de bagage.

Het huis van Peter De Grote is klein, simpel en er zijn weinig toeristen. Kortom, wij vinden het dus best wel gaaf. Indrukwekkend om te zien hoe vroeg de Tsaren al met het bewaren van het verleden bezig waren. Het huis is in uitstekende, originele, staat.

Het fort kan ons niet zo boeien. Het is wel mooi, maar we zij een beetje moegekeken, en beperken ons tot rondwandelen tussen de gebouwen. Het enige toegangskaartje dat we nog kopen is voor de promenade op de muur, waarvandaan je een weids zicht hebt op de stad.

Nog één ding te zien in Saint-Peet, namelijk de metro. We besteden dus de volgende uren aan het rijden van het ene station naar het andere. De stations zijn mooi, statig, maar heel anders en niet zo indrukwekkend als die in Moskou. Heel tof vinden we het ontcijferen van de bestemmingen op wegwijzers en plannetjes. Russisch is leuk, je moet er moeite voor doen,en dat geeft heel sterk het gevoel van op reis te zijn

We willen nog een cadeautje kopen voor Olga,en dat is niet zo simpel als het lijkt. Winkels zijn niet zo moeilijk te vinden, maar óf alles is duur en kitcherig, óf goedkoop en brol. Na een lange zoektocht vinden we iets wat ons bevalt, en ondertussen is het tijd geworden om weer huiswaarts, enfin naar Olgas flatje te gaan. We nemen de bus, en dat vinden we eigenlijk veel leuker dan de auto. Veel avontuurlijker, weer dat reisgevoel, op ontdekking zijn… het ligt ons wel.

Terug bij Olga blijkt dat zij alles heeft kunnen vinden wat we nodig hebben voor het inpakken. Dat scheelt ons weer heel wat zoekwerk, en waarschijnlijk ook aardig wat geld. Arend begint met de aanhangfiets uit elkaar te halen, en ik ruim alvast de rommel op, want het is steeds weer verbazingwekkend hoe snel alle spullen zich verspreiden door de kamers eens we onze tassen uitpakken voor een paar dagen.

We nemen Olga nog mee uit eten voor de laatste avond, en het is al 11 uur voorbij eer de kinderen in bed liggen en wij kunnen beginnen aan het inpakken. We liggen dus ook niet al te vroeg in bed. Ik ben behoorlijk chagrijnig, wil eigenlijk nog niet naar huis…

Zondagochtend komen vrienden van Olga ons ophalen met hun Volkswagen Sharan. In combinatie met Olgas auto betekent dit dus dat zelfs de fietsen mee kunnen, waardoor we niet naar de luchthaven hoeven te fietsen. Zelf vind ik dat wel spijtig, zo kan ik niet goed afsluiten, maar makkelijk is het wel.

Op de luchthaven wijden we ons aan het inpakken van de fietsen in het plastic. Dit blijkt in combinatie met de picknickdekens vrij goed te werken. De kinderen zijn superzenuwachtig, maar houden zich vrij lief bezig, en na anderhalf uur zwoegen kunnen we ons eindelijk aanbieden bij de eerste security-check. Het is niet simpel om de fietsen door de poortjes te krijen, maar het gaat net. Alles ok, we kunnen door. Oef…

Inchecken is nog even spannend. Eerst en vooral hebben we 80 kg bagagelimiet, zonder fietsen, en dit is inclusief handbagage. Na het wegen van de bagage staat de weegschaal op 77.4 … maar gelukkig wordt de handbagage niet opgevraagd. Spannend punt twee is de aanhangfiets. We weten van andere mensen dat het niet simpel is om dat ding op het vliegtuig te krijgen. Maar ook hier geen problemen. Alles wordt netjes meegenomen.

Aanschuiven bij de douane duurt een eeuwigheid. Weer wachten op die ‘strenge meneer’. Natuurlijk gaat onze rij niet vooruit, zeker de rij van de moeilijke gevallen, of een heeeel strenge meneer? En dan wachten tot we aan boord mogen… We zouden om 14:15 moeten opstijgen, maar als er om half twee nog steeds geen vliegtuig te zien is, vermoeden we dat er iets niet klopt. Arend gaat even checken, en inderdaad, vertraging van meer dan een uur. En dit zonder één woord uitleg, we hebben er maar naar te raden…

Om half vier stijgen we dan eindelijk op. Ondertussen kunnen we dus fluiten naar onze aansluiting in Kopenhagen. Afwachten dus wat dat gaat worden. Nu horen we wel wat er aan de hand is: ons vliegtuig had pech in Kopenhagen, en men moest wachten op een ander vliegtuig.

De kinderen vinden het in ieder geval super. Emrys zit muisstil terwijl het vliegtuig begint te taxiën, Kiren doet niet anders dan kwebbelen, ze beleven het elk op hun eigen manier.

Vlak voor de landing krijgen we te horen dat we zijn omgeboekt naar een vlucht vanuit Kopenhagen naar Brussel om half 8. Een vertraging van meer dan 4 uur dus… Dat wordt nog moeilijk met de kinderen, zo laat, en ze zijn al zo moe en hebben nog bijna niets gegeten (neen, geen maaltijd aan boord, ook al was de vlucht niet goedkoop) dus we gaan maar klagen bij SAS. Het enige wat we als soelaas krijgen is een maaltijdbon voor een sandwich. Arend schiet eens uit zijn sloffen, en een kwartier en een hogere chef later hebben we maaltijdbonnen voor een goed avondeten in onze handen. Dat is toch wel het minste wat ze kunnen bieden, vinden wij… We vragen nog of er a.u.b. omgeroepen kan worden in Zaventem dat we vertraging hebben, we weten namelijk niet of er nog mensen ons komen verwelkomen en kunnen niemand bereiken, maar dat is teveel moeite gevraagd.

We nemen onze tijd, eten lekker, nog een koffieke, en dan het vliegtuig weer op. We zien onze bagage en fietsen ingeladen worden, dus die zijn tenminste al mee. De kinderen zijn lastiger want moe, en ook nu weer nog niet eens een drankje. Crisis voor iedereen zeker?

Na negenen landen we eindelijk op Zaventem. De bagage is snel gevonden, en ook de fietsen zijn heelhuids overgekomen, maar een paar tassen ontbreken. Gelukkig komt er een bagage-man ons halen. Een lading bagage is namelijk al vroeger aangekomen, zit daar soms wat van ons tussen? En ja hoor, daar zijn de verloren zaken. Oef…

De aankomst is verder een beetje eenzaam. Niemand om ons te verwelkomen… Te begrijpen gezien de vertraging, maar daardoor niet minder vreemd. Gelukkig komt Dirk, een buurman van mijn ouders, ons ophalen, zodat we niet naar huis hoeven te fietsen

Rond 11 uur ‘s avonds stappen we ons eigen huisje weer binnen. Vreemd, raar, groot, is dit óns huis? De kinderen willen natuurlijk gelijk gaan spelen met al het maanden gemiste speelgoed, dus we laten ze maar even, en hebben veel moeite ze in bed te krijgen. Daarna zitten we nog even in de zetel, een beetje verloren.  ‘t Is er nu echt wel mee gedaan…

En hier zitten we nu… alletwee alweer een week aan het werk (jaja, maandag gelijk begonnen), alweer wat vrienden gezien, alweer wat gewend aan de stress en het gedoe  van een gewoon leven, en al een beetje minder aan het balen. We zijn begonnen aan de voorbereidingen van de verbouwing van de aanbouw, want tja, het leven staat niet stil en wacht even tot we weer geaclimmatiseerd zijn.Het huis ligt vól speelgoed, want alles moet uitgehaald en gespeeld worden.

We hebben nog niet eens de helft van de foto’s gezien, daar moeten we ook nog tijd voor maken. Maar wat we gezien hebben, haalt weer herinneringen boven aan een fantastische reis…

Dus: de foto’s komen nog, alsook een final count van de sponsoring. Qua kilometers kunnen we alvast zeggen:

2979  , ‘t was verder dan gedacht

Eerst 10 km de stad uitfietsen, en dan gaan we zuidwaarts, langs het Saimaan-kanava, oftewel het Saimaan-kanaal, een kanaal dat gegraven is tussen Lappeenrante en Vyborg. Dat gaat eerst goed, maar na een kilometer of 5 zien we onze weg versperd door verbodsborden en vooral grote wegenwerken. We zien echter geen mogelijkheid om anders te fietsen, buiten dan ettelijke kilometers omfietsen, dus we trekken onze stoute schoenen aan en lopen gewoon de werf op. op onze vragende blik wuiven de arbeiders even en de graafmachine gaat netjes achteruit voor ons. Voila, we kunnen door

Fietsen gaat hier lags het kanaal over onverharde grindpaden, soms hard en goed te berijden, soms los en lastig, soms een stukje over asfaltweg als er geen pad is… Een 5 kilometer lang en vrij mul smal pad tussen een oud kanaal en het huidige brengt ons bij een trekpontje. ‘t Is niet zo simpel om hier 2 fietsen, aanhangfiets, bagagekar en 4 man op te krijgen, maar het lukt en de kinderen vinden het schitterend natuurlijk. Arend laat zijn spieren spannen en trekt ons naar de overkant.

We kunnen spijtig genoeg het kanaal niet tot in Vyborg volgen, dus een paar kilometer voor de grens moeten we de grotere weg op. Gelukkig is er een fietspad. We zijn al gauw bij de eerste controle. Een heel vriendelijke Fin kijkt in onze paspoorten, en we mogen door. Dat ging soepel! De kinderen vragen ons of dit nu de “strenge meneer” is die ons kan binnenlaten of tegenhouden, maar we denken dat die nog moet komen. En inderdaad staat er een paar honderd meter weer een slagboom, ditmaal met een groot bord “Russia” ernaast, en een al wat strenger uitziende vrouw. Ah, denken we, nu komt het echte werk. Maar ook hier worden we vriendelijk doorgelaten. Zou dit het dan zijn? Weer de vraag of dit nu de strenge mevrouw was… We weten het ook niet meer, hebben ook nog geen enkele stempel in ons paspoort. We fietsen maar door, picknicken even later bij parking met tax-free winkeltje, en een paar kilometer daarna inderdaad pas de echte grenscontrole. We mogen alle wachtende auto’s voorbijfietsen. Deze keer worden we wel aandachtig bekeken, moeten we immigration-cards invullen (welke we drie keer terugkrijgen omdat we wat vergeten zijn), en krijgen we onze stempels. Dit is dus wel de echte “strenge mevrouw”, maar de kinderen hun geduld is een beetje op, en ze kunnen het niet opbrengen om “engeltjes” te zijn Nou ja, duiveltjes worden ook binnengelaten in Rusland blijkbaar, want een kwartier later zijn we er dan echt. We krijgen applaus van vrachtwagenchauffeurs als we eindelijk het echte grote bord “Russia” voorbijfietsen.

Het gaat nog steeds op en neer, langs een vrij drukke 127, waar we vaak tegen hoge snelheid voorbijgestoken worden, maar gelukkig komt het verkeer in groepjes. Mooi fietsen is het wel, de weg loopt 24 kilometer lang door een natuurgebied. Eens we echter de M10 opgaan, de grote weg naar Sint-Petersburg, is het uit met de pret. Een smalle strook om te fietsen, vrachtwagens die je met een rotsnelheid voorbijscheuren en daarbij geen extra afstand houden, uitlaatgassen (waar rijden ze hier in ‘s hemelsnaam op?), het is echt niet leuk meer. Waren we nog niet overtuigd om de trein te nemen vanuit Vyborg, dan zijn we het nu direct. Dit is gekkenwerk. Zeker wanneer we bepaald moment twee vrachtwagens naast elkaar op ons zien afstormen (inhalen met tegenliggers is toch geen probleem?). Mijn hart slaat even een paar slagen over…

We halen opgelucht adem (niet te diep, uitlaatgassen…) wanneer we de 124 oprijden, de weg naar Vyborg. Dat duurt niet lang, want deze weg is dan wel wat rustiger, maar zit vol gaten, bulten en putten. We hebben af en toe het idee in Azie beland te zijn.

We rijden in Vyborg even langs het station, maar daar worden we niet veel wijzer uit. Dan maar naar het hotel. Om half zes plaatselijke tijd (twee uur verschil met Belgie) stoppen we na een rit van 76 kilometer voor het hotel. Gelukkig hadden we al iets geboekt via internet, hoeven we niet meer te gaan zoeken. Na een vruchteloze zoektocht naar het stadscentrum keren we terug naar het hotel en eten daar maar wat in het restaurant. Superlekker…

Ik heb het meisje van de receptie laten opschrijven in het Russisch “2 volwassenen, 2 kinderen, 2 fietsen, 1 trailer”, dus de kaartjes zijn de volgende dag gauw gekocht. Nu nog op het perron geraken. Daarvoor moeten we wat trappen op, maar hey, een Russiche dame komt zomaar spontaan helpen met duwen. We handballen wat op het perron, en dan kunnen we eindelijk op de  trein. Alles inladen kost wat werk, maar het lukt. De treinrit gaat vooruit, het landschap is niet spectaculair, en stipt om 2 uur staan we in Sint-Petersburg.

Olga, de vrouw waar we gaan slapen via Global Freeloaders, staat ons aan de uitgang op te wachten. Alle bagage, en zelfs kinderen, want ze vindt het te gevaarlijk om met de kinderen door de stad te fietsen (en we geven haar gelijk, achteraf), worden in de auto geladen, en met twee “blote” fietsen (zoals de kinderen fietsen zonder bagage noemen) fietsen we naar Olga’s appartementje net buiten het centrum, een kleine 16 km fietsen dus. De route voert ons over de Neva, een indrukwekkende rivier, en daarna langs drukke straten, man wat een verkeer hier, en minder drukke straten, maar allen met evenveel gaten en putten. Ik kan bijna niet meer ademen van de uitlaatgassen…

En hier zijn we dan. De kinderen amuseren zich te pletter met het speelgoed van de twee kinderen van Olga (die zijn op het platteland voor de vakantie, Russen willen liever hun kinderen niet in de stad als het kan), wij worden in de watten gelegd. Olga speelt prive-chauffeur en gids, en rijdt ons overal naartoe. Ze krijgt ons zelfs vaak de musea in aan Russische tarieven, want als toerist betaal je hier al gauw bijna drie keer zoveel.

Woensdagavond bekijken we alvast het centrum. Mooi, impossant! Heel brede straten (vaak 8 baanvakken) met statige gebouwen erlangs, kanalen, kleinere pittoreske straatjes, pleintjes en parken, we kijken onze ogen uit. alleen dat verkeer… Donderdag brengen we door in het zomerpaleis, Peterhof, met zijn vele fonteinen, en daarna nog even in Saint-Isaac’s cathedral. Spijtig genoeg is de Collonade, van waar je de hele stad kan overzien, gesloten, en moeten we het stellen met alleen de binnenkant. Olga neemt de kinderen mee naar huis, wij genieten van onze eerste kindvrije uurtjes in 9 weken Na middernacht trekken we (Max, de man van Olga, babysit) weer naar de Neva, om het openen van de bruggen te aanschouwen. Elke nacht worden namelijk een voor een de bruggen geopend, om de grote schepen door te laten. De bruggen blijven dan een uur of drie open, waarna ze weer sluiten tot de volgende nacht. De kade ziet zwart van de mensen, en er hangt een “oudejaarsnacht”-sfeer: iedereen wacht met spanning op het grote moment. Heel speciaal om mee te maken.

Vandaag komen we dus wat trager op gang… en dan naar de luchthaven, even checken of ze wel degelijk de beloofde fietsdozen hebben. Nou ja, het is Rusland, dus neen… Moeten we wat anders verzinnen…

Daarna naar de Hermitage, waar we in een lange rij mogen aanschuiven om uiteindelijk ticketjes te kunnen kopen aan toeristenprijzen. Hier zijn ze slimmer, hier vragen ze bewijs dat je Rus bent De Hermitage is heel indrukwekkend, en vooral groot, dus we hebben misschien nog niet eens de helft gezien wanneer de kinderen, en wij eigenlijk ook, het beu zijn.

Morgen nog het fort bekijken en het huis van Peter de Grote, en dan hebben we het wel gehad. Zondag rond 2-en vliegen we hier weg, dus vroeg op de luchthaven zijn om de fietsen in te pakken. En dan… 16:45… Zaventem… We kijken er naar uit, en ook weer niet… Eigenlijk willen we nog wel even door…

Maar eerst nog wat toevoegingen die ik in de vorige sessie vergeten was:

- we zijn onderweg twee keer gesponsord door Finnen

- in Turku hebben we op de valreep nog een tandarts kunnen vinden die tijd had. Emrys zijn tand is “dood”, maar voorlopig verder geen grotere schade te zien. De tand zal er misschien wel uitmoeten, maar da’s afwachten. Valt dus nog mee. Gelukkig sprak de tandarts, net zoals de meeste Finnen, Engels (zij het wat haperend en hakkelig)

- correctie van Arend: het was niet de as zelf die gebroekn is, maar de pin met snelspanner die door de as gaat, en warop de kar dus bevestigd wordt

- de aanhangfiets is weer aan het scheuren. Op Åland hadden we die al provisorisch gerepareerd, maar in Taamissari is de scheur groter geworden. Arend repareert maar weer wat verder…

We zaten dus in Helsinki, of vlak ervoor, in Espoo, bij Zoltan en Nora… En daar zijn we dus nog maar even blijven zitten, aangezien het hemelwater met bakken uit de hemel komt. Na een paar kilometer fietsen naar de fietsenwinkel voor reparatiegerief en een nieuwe helm voor Arend (ligt nog op de kayakclub), keren we, doornat, maar terug naar het appartement… We bezoeken ‘s middags de stad met de bus. En natuurlijk blijft het droog Helsinki is een mooie stad. Niets speciaals, maar lekker rustig. We hebben niet zoveel zin in echt sightseeing, en slenteren maar wat rond, rijden de hele stad rond met de tram. Het fort, een ‘must’, laten we links liggen. Geen fut voor.

Dinsdag gaan we dan eindelijk toch door. We fietsen langs de kust naar Porvoo, een lange rit om de dag van gisteren in te halen. Porvoo is mooi, en erg rustig. De volgende ochtend merken we pas dat het erg toeristisch is, want dan is het rustige stadje van gisteren ineens een overvloed van dagjesmensen en winkeltjes.

We hebben de kust nu wel gezien, en gaan van Porvoo noordwaarts, naar het merengebied. Heel mooi fietsen, maar wel op en neer.

in Orimattila, waar we willen slapen, is niks te vinden, geen hotel, geen camping, geen tentplek, noppes. Een vrouw wijst me een plek waar we eventueel wild kunnen kamperen, en stop ons even later weer. We kunnen wel bij hen komen slapen… OK, ‘t is wel 10 kilometer de verkeerde kant op, maar we nemen het aanbod gretig aan. Alle bagage gaat in de grote camionette (effe vals spelen mag wel), en we fietsen licht naar hun huis. We worden supergoed ontvangen, de suana en hotpool staan al te stomen Toch nog een echt Fins gezin ontmoet. Ze hebben twee kinderen, Erika en Jere, van dezelfde leeftijd als die van ons, dus speelgoed en gezelschap zitten wel goed.

De volgende dagen fietsen we pas echt door het merengebied. We worden getracteerd op prachtige uitzichten, meestal rustige wegen, veel bos, spijtig genoeg geen elanden, en vooral een prachtige natuur. We genieten, en trainen onze beenspieren. Vloeken op de hellingen doen we dus ook De aanhangfiets hangt weer door, Arend repareert mnaar weer, en nu blijkt het beter te houden. Hopelijk komen we er mee tot in Rusland…

In Hillarensalmi zetten we de tent op op de camping. ‘s Nachts begint het te gieten, dus ik doe geen oog dicht. Tijdens de zoveelste stortbui check ik maar even de grondzeilen. Verdorie, er staat een grote plas water onder de tent, en in de tent zijn al ettelijke natte plekken, natte slaapmatjes, …. Een blik buiten leert ons dat we deels in plas water van 10 cm diep staan. We nemen het zekere voor het onzekere, en evacueren naar de, gelukkig grote, keuken, waar we de kinderen op een slaapzetel leggen. Natuurlijk wordt er niet meer geslapen, en na een pannenkoekenontbijt (mag wel na alle belevenissen van die nacht, ik sta la om half 7 te bakken) zijn we om kwart over negen, in de regen natuurlijk, alweer op weg.

De dag is soms zonnig, soms fietsen we in de gietende regen, en in de laatste stortbui, a la zondvloed, geven we toe en nemen een veel te dure kamer in een veel te duur hotel. Maar ja, er is hier niets anders te vinden. We hebben ‘s avonds wel een prachtig uitzicht over het meer, een van de mooiste uitzichten deze reis. Dus toch nog iets voor het geld

En nu zitten we dus in Lappeenranta. Een mooie stad, waar we na een korte dag fietsen van maar 46km aankomen. Er staat hier een supergroot zandkasteel, met bijhorende ‘kermis’,  dus de kinderen amuseren zich rot.

Vandaag een rustdag, morgen fietsen we onze laatste dag, naar Vyborg in Rusland. Van daar stappen we op de trein voor de laatse 100 km. Iedereen raadt ons af te fietsen in Rusland, wegens a) de auto’s die jhe tegen 130 voorbijscheuren, b) andere gevaren (diefstal etc.) We weten niet hoeveel waarheid er in die berichten zit, maar met twee kinderen kunnen we geen risico’s nemen. En we hebben ons werk toch al geleverd, we hebben al bijna 2900 km gefietst.

Dus, wij groeten u, de volgende update zal van in Rusland zijn En voor de foto’s zullen jullie nog even moeten wachten.

We zijn namelijk zaterdag niet verder geraakt dan Espoo…

Vanuit Turku was het weer supermooi fietsen. Finland is echt wel een land voor ons, lekker ruig en veel rotsen, bossen, velden, … Alleen gaat het nogal ferm op en neer In alle vorige landen heb ik misschien twee keer mijn kleinste versnelling gebruikt, maar hier schakel ik frequent van kleinste naar bijna grootste blad en terug.

We gaan goed vooruit, worden nog maar eens tegengehouden voor een interview voor een plaatselijke krant (hihi) en fietsen op zaterdag eindelijk onze laatste kilometers naar de hoofdstad. We blijven maar eens op de hoofdweg, want die gaat een beetje vlakker, en gaan snel, dus we denken vlug aan te komen in hostel vóór Helsinki. De laatste kilometers lopen langs een bosweg, en daar zitten soms gaten in… Opeens een grote BANG, een diepe put, en de kar hangt scheef… Ik denk “Hè, weer losgeschoten…”, maar zie dan dat de as van mijn achterwiel gebroken is… En daar staan we dan… We kunnen geen kant op, want er kan niet gefietst nog gewandeld worden.

Een geluk bij een ongeluk is dat het gebeurt vlak voor de gebouwen van de kayak-club, dus na een poos komen er een paar kayakkers aan, en een uur later zitten we met alle spullen in hun appartement, hebben we het hostel geannuleerd, en worden  we super opgevangen door Zoltan en Nora, twee hongaren die in Espoo wonen en werken. We hebben een hele gezellige avond, een supergezellige zondag op zijn Fins (aardbeien plukken, man de beste die je ooit geproefd hebt, en dit is echt wat de Finnen doen op zondag , en een piknik-gril aan een meertje, een dessert aan het strand, allemaal echt heel relaxed. We slapen twee nachten in hun woonkamer op de grond, Zoltan helpt Arend met het repareren van de as en kar, en over een half uurtje gaan we weer door, met veel spijt in het hart maar twee vrienden erbij en adressen om contact te houden.

We gaan door, alhoewel we ondertussen overal afgeraden worden om in Rusland te fietsen. Dus waarschijnlijk wordt het het laatste stuk trein… We houden jullie op de hoogte!

Om kwart voor 6 ging de telefoon: wake-up-call. Dat deed zeer. de kinderen waren wel snel wakker, en superflink. Natuurlijk spannend, weer een ferry en zo vroeg… We rijden door een lichte regen naar de ferry, zijn er mooi om kwart voor 7, en kunnen vervolgens in de ondertussen GIETENDE regen staan wachten tot we als laatsten aan boord mogen…

Maar de boot zelf is een succes. Het conference deck is volledig omgebouwd tot kinder-speel-paradijs, dus we horen en zien de kinderen de hele trip bijna niet. Heel mooi varen we tussen honderden eilanden uit Zweden weg.

In Mariehamn aangekomen direct naar de Tourist Information, en wanneer we daar gewapend met kaarten weer buiten stappen, begint het alweer te miezeren. En het gaat op en af met de regen, en ook met Åland. Wie nog gelooft dat het daar vlak is, zoals iedereen beweert, mag eens met ons komen praten. De eerste 8 kilometer gaan zowat alleen bergop. Maar het is wel mooi. In Godby geven we er de brui aan en duiken de jeugdherberg in.

De volgende dag maakt veel goed, zon, maar wel een straffe zuidenwind. We worden soms bijna van de weg af geblazen. Mijn vlagje ben ik bepaald moment kwijt, van het stokje gewaaid We gaan nu de kleindere eilanden op, via bruggen en veerponten. En het wordt steeds mooier fietsen.

Bij kastleholm is er in het kasteel een middeleeuws festival, waar we een paar uur kwijt zijn. Steekspelen, zwaardgevechten, de hele rimram, de kinderen genieten. De camping die avond, in Sandö, ligt aan het strand, en de kinderen genieten weer.

Daarna weer via veer naar Kumlinge. Mooie vaart, mooi eiland, prachtig fietsen, rustige camping… die spijtig genoeg ‘s avonds volloopt. We beginnen nu ook last te krijgen van de muggen, en van het licht. Lig je ‘s avonds in je tentje om 12 uur, in zowat volledig daglicht, en als je om half 3 eens wakker wordt, is het alweer licht. daartussen schemert het wat, echt donker wordt het niet… Ons lijf heeft er wel wat moeite mee.

De volgende dag alweer via veer naar Brandö, wat een aaneenschakeling is van eilandjes verbonden door bruggen. De mooiste fietsdag tot nu toe, langs baaien, rotspartijen, bossen, zeegezichten, wilde natuur. Prachtig gewoon.

Via twee ferries komen we van de Ålands af, en we slapen op een camping in Kustavi, dit maal in een cabin, een houten blokhut. Alweer tot jolijt van de kinderen.

De volgende dag is de eerste sinds enige tijd waarop weer kilometers gedraaid moeten worden, maar eigenlijk gaat dat vrij vlot. We fietsen weer heel mooi, prachtig gewoon.

De tijd is hier bijna op. Snel zijn… Gisteren geslapen in Naantali, vandaag langs veeeel te drukke wegen (wel fietspad) naar Turku gefietst, waar we nu in een hostel zitten.

Vanavond hebben we een interview gegeven voor de plaatselijke krant. Vonden de kinderen natuurlijk geweldig. Spijtig genoeg zullen we nooit weten of ze de waarheid geschreven hebben. Ze sturen wel een krant op naar ons thuis, maar tja, ons Fins gaat nog niet veel verder dan uuksi, kaksi, kolme, nelja en wiesi (1,2,3,4,5) en Kiitos (dank je)

Afronden. Salut!

Zondagnamiddag nemen we afscheid van Kasia. Wat een geweldig verblijf hebben we bij haar gehad! En dan de feryy op. Reisgevoel alom, boten en treinen doen het toch elke keer voor ons… De overtocht is best de moeite. De kinderen vinden de hut geweldig, en weten niet hoe snel ze in hun opklapbed moeten kruipen (ze mogen boven slapen). Natuurlijk niet om te slapen, wat had je gedacht

Om 18 uur varen we dan eindelijk de haven uit, wat we natuurlijk, tot groot ongenoegen van de kinderen, op dek meemaken. Daarna spelen in de hut, eten, spelen in het ballenbad en speelzone, buiten kijken naar de vele zeilboten die huiswaarts varen na de Tall Ships Race in Gdansk. We passeren van heel dichtbij een Russische viermaster. Prachtig!

Om iets over 1 ‘s middags komen we aan in Nynashamn, en na navraag in het Tourist Information Centre blijkt Stockholm via fietsroutes verder dan gepland. We besluiten dus om nog te gaan fietsen, zodat we morgen de stad kunnen bereiken.

Het wordt een prachtige rit. Zweden is ruig, leeg, groen, maar ook heeeeel heuvelachtig (als je dus vraagt aan een Zweedse: will it be hilly, en ze antwoordt: Bwa, not really, may be a bit in the beginning, smeer dan je kuiten al maar in!) We trappen ons het lazarus… Bossen worden afgewisseld door kleine percelen landbouw en velden, met her en der een huis, echt soms in the middle of nowhere. Af en toe een dorp of stadje, maar niet veel. Dat houdt ook in dat we geen campings of hotels tegenkomen, en we vragen uiteindelijk aan een boer of we op zijn veld mogen staan. We krijgen een prachtig plekje toegewezen op een voetbalveldje. Ondertussen regent het alweer een hele tijd, en we spannen de tarp (groot zeil) op aan de plaatselijke, van houten balken in elkaar geflanste, voetbalgoal. ‘s Nachts begint het te gieten en te stormen, en bij een harde krak blijkt de goal bezweken onder de stormwind. De fietsen stonden onder de tarp, en nu dus onder tarp met voetbalgoal. Het bord op de bagagekar heeft de klap niet overleefd, voor de rest gelukkig geen schade.

De volgende dag is het droog, en zowaar hebben we af en toe zon. We fietsen door hetzelfde mooie landschap verder naar Stockholm. Vanaf Huddinge, waar we stilaan de stad binnenfietsen, wordt het gelukkig vlakker, maar ook veel minder mooi. En ingewikkelder. Je zou toch denken dat ze tussen al die namen op de fietswegwijzers “Stockholm centre” of zoiets zouden vermelden? Nee dus. Gelukkig helpt Tom Tom (ja, alleen in noodgevallen wordt die bovengehaald, en als de hemel stilaan pikzwart wordt, is dat een noodgeval…) ons op de goede weg.

In Stockholm halen we net op tijd de terminal van de Viking Line Ferries, voor de hemel openscheurt en al zijn water over de stad uitstort. Man man, wat regent het! Bij Viking Lines geen goed nieuws. De ferry die we morgenavond willen nemen naar de Åland-Islands vaart niet. Dat wordt dus overmorgen pas varen…

Nog een tweede stortbui, ditmaal bij het station, en dan een hotel boeken. Stockholm is duur! Een hostel-kamer (a la jeugdherberg, dus met stapelbedden) kost ons 900 kronen per nacht, dus 90 euro. Dit is de duurste overnachting op deze reis. Voor de rest wel een goede kamer.

‘s Nachts schiet ik wakker uit een diepe slaap (ik sliep eindelijk, het is hier na tweeën alweer licht…) door een luide bonk, en daarna een vreselijk gebrul… Emrys is uit het bovenste stapelbed gevallen, en ligt plat op zijn gezicht tussen de bedden. Ik vrees een bloedbad, maar als ik hem bij me neem blijkt alleen zijn lip een beetje kapot. ‘t Is allemaal gauw gesust, ijsblokje er op, en we kunnen gauw weer verder slapen, ditmaal de kinderen wel beneden. Gisterenavond was ons helemaal niet opgevallen dat er aan de bedden helemaal niks van randje zit… Stom van ons, maar ja…

Vandaag Stockholm bezichtigd, bij meestal zonnig weer. Gisteren vonden we het een rotstad, maar we waren moe en natgeregend en chagrijnig. Vandaag valt het allemaal wel weer mee. Het is een mooie stad, maar wel niet een van onze favorieten. We boeken ook de ferry. Morgenvroeg om 7 uur moeten we op de terminal staan. Kwart voor 6 opstaan. Tijd dus om te gaan slapen.

Bijvoegselen op de pechlijst:

- Emrys scoort goed met een blauw oog van het stuurwiel in de speeltuin op de ferry en een tand door zijn lip

- laadkabel van mijn GSM is ergens achtergebleven…

- bord van de bagekar gebroken

Tijd om te gaan opruimen en in bed te duiken (wij bovenaan deze keer). Hopelijk kunnen we jullie binnenkort vertellen over onze belevenissen op de Åland-eilanden, en hopelijk met goed weer, al voorspelt het weerbericht niet echt veel goeds…

Het vertrek uit Berlijn gaat goed. Arend loodst ons zo goed al feilloos de stad uit, het weer houdt het na het onweer van de vorige nacht droog, en we komen al gauw weer in het ritme. Blij om weer “on the road” te zijn… In de namiddag krijgen we ongelooflijk veel hemelwater over ons heen, en zelfs hagel, en uiteindelijk geven we het schuilen maar op en fietsen maar door de regen… voor de eerste keer trouwens deze fietsreis, buiten Munster dan.

We hebben nog twee dagen nodig om de Poolse grens te bereiken. Mooie dagen. Eerst door de Markischen Schweiz, en ze noemen dat dus niet ‘schweiz’ voor niks… op en neer gaat het weer, en dan nog met felle tegenwind, maar mooi, man, dat is het wel. Daarna zuidoost langs de Oder (en natuurlijk draait de wind mee, dus weer tegen, gelukkig niet volop tegen), wat we iets minder vinden, maar dat komt misschien doordat we al wat veel gezien hebben.

De Poolse grensovergang valt wat tegen. Niks geen controle ofzo, gewoon doorfietsen, we hadden wel iets meer verwacht. Kostrzyn, onze eerste Poolse stad, vinden we ook niet zo. Grauw en grijs, niks gezelligheid, en we vinden er niet echt onze draai. Dus na het repareren van de spaken gauw weer door.

We maken al gauw kennis met de Poolse wegen, en spijtig genoeg ook met de Poolse chauffeurs. Doordat er in Polen namelijk niet al te veel snelwegen zijn, moet al het verkeer over de gewone wegen, en dat moet dan natuurlijk snel… en dan zijn fietsers vervelend… We worden dus al te vaak tegen hoge snelheid gepasseerd. Ik fiets linksachter Arend, om ruimte te creeren voor de aanhangfiets, en dat wordt me regelmatig niet in dank afgenomen (toet toet!). We zijn dus maar wat blij als we wat kleinere wegen inslaan. Maar we komen veel te vaak op de grotere wegen terecht, en we vinden de route echt niet fijn zo. Polen zelf bevalt ons wel. Rustig, mooie natuur, kleine dorpen met mooie dorpskernen. We zien heel veel ooievaars, die hier overal nesten, en op dit moment zitten er in elk nest wel twee jongen. En goedkoop, zeker het bier, tot groot genoegen van Arend Alleen dat Pools… we waren zo stom om geen woordenboekje mee te nemen… Wanneer we dan eindelijk in Pila komen, alle romsplomp beu, en het boekje zegt dat er de volgende 120 km geen overnachtingsmogelijkheden zijn, hakken we dan toch de knoop (waar we al twee dagen over wakker lagen)door en nemen de trein. Een avontuur voor de kinderen, een beetje rust voor ons (we zagen op tegen fietsen in de onzekerheid over een dak boven je hoofd. Natturlijk vind je altijd wel wat, maar toch…)

Daarna gaat het beter. We zijn duidelijk in een ander deel van Polen. De mensen zijn vriendelijker, lachen en zwaaien meer, en rijden vooral rustiger We komen ook veel meer op kleine wegen (eigenlijk alleen maar kleine wegen), en het landschap is nog steeds mooi. En mijn Pools wordt beter. Ook dat van de kinderen trouwens. Grappig als ze een winkel binnen stappen, en vlotjes “Dobre dien” zeggen (goeiedag), en “Do widzenia” (tot ziens) bij het buitengaan. Het weer doet het minder goed, en we hebben vooral grijze dagen, wel niet koud. De laatste dagen betert het, en hebben we meer zon maar ook de onweerkans neemt toe, dus het is drukkend warm. Met ‘s avonds dus vaak gigantische regenbuien.

De kwaliteit van de wegen verbetert echter niet, en de laatste 18 kilometer naar Malbork, waar we een rustdag gepland hebben, zijn meer gat en bult dan weg. Arends bagagedrager vindt deze wegen ook niet leuk, en geeft de geest. Niets wat een stuk tape niet kan opvangen. Binnenkort maar een lasser opzoeken. Ondertussen is het zo warm, dat het asfalt aan banden en schoenen kleeft…

Malbork is echt de moeite. Volgens de Polen het grootste bakstenen bouwwerk ooit door mensenhanden (ja, dor wie anders?) gemaakt. Voor ons een grote burcht, maar in zeer goede staat, mooi gerestaureerd, prachtig en indrukwekkend. Onze rustdag is goed gevuld, voor de kinderen ook met gewoon spelen op de camping en voor ons ook met wassen, internetten, veerpont boeken, …

En dan naar Gdansk. Om een of andere reden kunnen we ons niet verzoenen met nog een stuk trein, dus na wat gepuzzel vinden we een route die maar voor een klein stukje over een grote weg gaat, en we besluiten om te gaan fietsen. Het blijkt een hele mooie route te zijn, en VLAK! Ok, nog steeds wind tegen (wie zei er ook alweer dat de wind meestal uit het westen waait? De laatste dagen hebben we steeds oostenwind), en dus af en toe zwaar fietsen, maar verder heel mooi en rustig. we komen vrij makkelijk Gdansk in, met enkel op het einde drukke weg, en daar krijgen we goed de ruimte van de automobilisten.

We zijn vrij vroeg in Gdansk, dus gaan door naar het strand, tot groot jolijt van Emrys en Kiren, die uren scheppen en graven en met water zeulen. ‘s Avonds worden we hartelijk ontvangen door Kasia, waar we twee nachten zullen slapen. ‘s Zaterdags bezoeken we de Altstadt. Het is een prachtige stad, vol oude gebouwen in perfecte staat, en het is zeker indrukwekkend als je weet dat deze stad tijdens WO II voor 80% verwoest is geweest, en nadien in oorspronkelijke staat weer heropgebouwd. Je ziet het dus echt niet! Na de middag gaan we naar Gdynia, een van de drie deelsteden van Gdansk, waar de Baltic Tallships race doorgaat. Heeeele grote zeilschepen kijken, maar spijtig genoeg samen met heeeeel veeeel andere mensen, dus we vluchten al gauw.

Oef, ‘t is een lang verslag geworden… maar ja, eens je begint te vertellen. Ik hang mijn pen hier aan de haak, en wens jullie een goede avond. Morgen gaan we nog even de stad in, nog even naar het strand, en om 18 uur varen we het zeegat uit, op naar Zweden en Finland. We zijn  erg benieuwd wat dat ons gaat brengen…

Deze namiddag gaan we het kasteel/fort/burcht hier bekijken. Zo aan de buitenkant te zien is het erg de moeite.

Morgen trekken we naar Gdansk. We zijn nog druk aan het puzzelen om een aanvaardbare fietsroute te vinden, maar zoals al eerder aangegeven: de Polen rijden vaak als idioten, en als je route dan voor een groot deel over drukke wegen moet leiden, met veel verkeer… Voor onszelf maakt dat niet zo veel uit, maar de aanhangfiets, en vooral die twee kinderen die daarop zitten, willen we wel graag heel houden. Dus als het niet anders kan, zullen we moeten kiezen we voor de veiligheid van de trein. Hopelijk zij het ons dan vergeven Geen nood, zoals het er nu uitziet, zal het misschien nog lukken langs kleinere wegen. Alleen weten we nog niet wat de staat daarvan is. Kan zijn zoals gisteren: veel gaten en bulten met daartussen wat asfalt

Alles gaat goed met ons. Pech lijkt ons wel te achtervolgen deze reis. Tot nu toe:

- gebroken trekstang aanhangfiets

- gebroken spaken Arend

- kapotte ophanghaak achtertas Arend, kapotte ophanghaak voortas Arend

- gebroken achterdrager Arend (gisteren op die mooie gatenweg)

- Mireille: niks

Het weer is eindelijk bijgedraaid, en de temperaturen halen hier nu ook de 30 graden. Warm, en benauwd, met vaak onweer in de namiddag / avond.

Zo, ik ga terug naar de tent. Hopelijk dit weekend meer nieuws, als we kunnen internetten