De foto’s

De eerste foto’s zijn te bekijken op

http://picasaweb.google.be/armimema/KapelleOpDenBosNaarSintPetersburg

De rest volgt zo snel mogelijk!

Net geen 3000

Ondertussen zijn we al een week thuis, maar ik kan jullie het relaas van de laatste dagen niet onthouden, toch?

Om nog even onze treintrip goed te praten: op het station van Vyborg ontdekten we dat de aanhangfiets weer aan het scheuren is, en ditmaal op het eerder al gelaste stuk. Verder fietsen was dus helemaal geen optie meer, dit zou de Russische wegen nooit overleefd hebben.

Zaterdag worden we door Olga afgezet in de stad. Zij gaat, terwijl wij sightsee-en (of hoe schrijf je dat?), voor ons op zoek naar plastic om de fietsen in te pakken en grote tassen voor de bagage.

Het huis van Peter De Grote is klein, simpel en er zijn weinig toeristen. Kortom, wij vinden het dus best wel gaaf. Indrukwekkend om te zien hoe vroeg de Tsaren al met het bewaren van het verleden bezig waren. Het huis is in uitstekende, originele, staat.

Het fort kan ons niet zo boeien. Het is wel mooi, maar we zij een beetje moegekeken, en beperken ons tot rondwandelen tussen de gebouwen. Het enige toegangskaartje dat we nog kopen is voor de promenade op de muur, waarvandaan je een weids zicht hebt op de stad.

Nog één ding te zien in Saint-Peet, namelijk de metro. We besteden dus de volgende uren aan het rijden van het ene station naar het andere. De stations zijn mooi, statig, maar heel anders en niet zo indrukwekkend als die in Moskou. Heel tof vinden we het ontcijferen van de bestemmingen op wegwijzers en plannetjes. Russisch is leuk, je moet er moeite voor doen,en dat geeft heel sterk het gevoel van op reis te zijn

We willen nog een cadeautje kopen voor Olga,en dat is niet zo simpel als het lijkt. Winkels zijn niet zo moeilijk te vinden, maar óf alles is duur en kitcherig, óf goedkoop en brol. Na een lange zoektocht vinden we iets wat ons bevalt, en ondertussen is het tijd geworden om weer huiswaarts, enfin naar Olgas flatje te gaan. We nemen de bus, en dat vinden we eigenlijk veel leuker dan de auto. Veel avontuurlijker, weer dat reisgevoel, op ontdekking zijn… het ligt ons wel.

Terug bij Olga blijkt dat zij alles heeft kunnen vinden wat we nodig hebben voor het inpakken. Dat scheelt ons weer heel wat zoekwerk, en waarschijnlijk ook aardig wat geld. Arend begint met de aanhangfiets uit elkaar te halen, en ik ruim alvast de rommel op, want het is steeds weer verbazingwekkend hoe snel alle spullen zich verspreiden door de kamers eens we onze tassen uitpakken voor een paar dagen.

We nemen Olga nog mee uit eten voor de laatste avond, en het is al 11 uur voorbij eer de kinderen in bed liggen en wij kunnen beginnen aan het inpakken. We liggen dus ook niet al te vroeg in bed. Ik ben behoorlijk chagrijnig, wil eigenlijk nog niet naar huis…

Zondagochtend komen vrienden van Olga ons ophalen met hun Volkswagen Sharan. In combinatie met Olgas auto betekent dit dus dat zelfs de fietsen mee kunnen, waardoor we niet naar de luchthaven hoeven te fietsen. Zelf vind ik dat wel spijtig, zo kan ik niet goed afsluiten, maar makkelijk is het wel.

Op de luchthaven wijden we ons aan het inpakken van de fietsen in het plastic. Dit blijkt in combinatie met de picknickdekens vrij goed te werken. De kinderen zijn superzenuwachtig, maar houden zich vrij lief bezig, en na anderhalf uur zwoegen kunnen we ons eindelijk aanbieden bij de eerste security-check. Het is niet simpel om de fietsen door de poortjes te krijen, maar het gaat net. Alles ok, we kunnen door. Oef…

Inchecken is nog even spannend. Eerst en vooral hebben we 80 kg bagagelimiet, zonder fietsen, en dit is inclusief handbagage. Na het wegen van de bagage staat de weegschaal op 77.4 … maar gelukkig wordt de handbagage niet opgevraagd. Spannend punt twee is de aanhangfiets. We weten van andere mensen dat het niet simpel is om dat ding op het vliegtuig te krijgen. Maar ook hier geen problemen. Alles wordt netjes meegenomen.

Aanschuiven bij de douane duurt een eeuwigheid. Weer wachten op die ‘strenge meneer’. Natuurlijk gaat onze rij niet vooruit, zeker de rij van de moeilijke gevallen, of een heeeel strenge meneer? En dan wachten tot we aan boord mogen… We zouden om 14:15 moeten opstijgen, maar als er om half twee nog steeds geen vliegtuig te zien is, vermoeden we dat er iets niet klopt. Arend gaat even checken, en inderdaad, vertraging van meer dan een uur. En dit zonder één woord uitleg, we hebben er maar naar te raden…

Om half vier stijgen we dan eindelijk op. Ondertussen kunnen we dus fluiten naar onze aansluiting in Kopenhagen. Afwachten dus wat dat gaat worden. Nu horen we wel wat er aan de hand is: ons vliegtuig had pech in Kopenhagen, en men moest wachten op een ander vliegtuig.

De kinderen vinden het in ieder geval super. Emrys zit muisstil terwijl het vliegtuig begint te taxiën, Kiren doet niet anders dan kwebbelen, ze beleven het elk op hun eigen manier.

Vlak voor de landing krijgen we te horen dat we zijn omgeboekt naar een vlucht vanuit Kopenhagen naar Brussel om half 8. Een vertraging van meer dan 4 uur dus… Dat wordt nog moeilijk met de kinderen, zo laat, en ze zijn al zo moe en hebben nog bijna niets gegeten (neen, geen maaltijd aan boord, ook al was de vlucht niet goedkoop) dus we gaan maar klagen bij SAS. Het enige wat we als soelaas krijgen is een maaltijdbon voor een sandwich. Arend schiet eens uit zijn sloffen, en een kwartier en een hogere chef later hebben we maaltijdbonnen voor een goed avondeten in onze handen. Dat is toch wel het minste wat ze kunnen bieden, vinden wij… We vragen nog of er a.u.b. omgeroepen kan worden in Zaventem dat we vertraging hebben, we weten namelijk niet of er nog mensen ons komen verwelkomen en kunnen niemand bereiken, maar dat is teveel moeite gevraagd.

We nemen onze tijd, eten lekker, nog een koffieke, en dan het vliegtuig weer op. We zien onze bagage en fietsen ingeladen worden, dus die zijn tenminste al mee. De kinderen zijn lastiger want moe, en ook nu weer nog niet eens een drankje. Crisis voor iedereen zeker?

Na negenen landen we eindelijk op Zaventem. De bagage is snel gevonden, en ook de fietsen zijn heelhuids overgekomen, maar een paar tassen ontbreken. Gelukkig komt er een bagage-man ons halen. Een lading bagage is namelijk al vroeger aangekomen, zit daar soms wat van ons tussen? En ja hoor, daar zijn de verloren zaken. Oef…

De aankomst is verder een beetje eenzaam. Niemand om ons te verwelkomen… Te begrijpen gezien de vertraging, maar daardoor niet minder vreemd. Gelukkig komt Dirk, een buurman van mijn ouders, ons ophalen, zodat we niet naar huis hoeven te fietsen

Rond 11 uur ‘s avonds stappen we ons eigen huisje weer binnen. Vreemd, raar, groot, is dit óns huis? De kinderen willen natuurlijk gelijk gaan spelen met al het maanden gemiste speelgoed, dus we laten ze maar even, en hebben veel moeite ze in bed te krijgen. Daarna zitten we nog even in de zetel, een beetje verloren.  ‘t Is er nu echt wel mee gedaan…

En hier zitten we nu… alletwee alweer een week aan het werk (jaja, maandag gelijk begonnen), alweer wat vrienden gezien, alweer wat gewend aan de stress en het gedoe  van een gewoon leven, en al een beetje minder aan het balen. We zijn begonnen aan de voorbereidingen van de verbouwing van de aanbouw, want tja, het leven staat niet stil en wacht even tot we weer geaclimmatiseerd zijn.Het huis ligt vól speelgoed, want alles moet uitgehaald en gespeeld worden.

We hebben nog niet eens de helft van de foto’s gezien, daar moeten we ook nog tijd voor maken. Maar wat we gezien hebben, haalt weer herinneringen boven aan een fantastische reis…

Dus: de foto’s komen nog, alsook een final count van de sponsoring. Qua kilometers kunnen we alvast zeggen:

2979  , ‘t was verder dan gedacht