De laatste loodjes…

We vertrekken met een prachtig zonnetje, niet te warm ook, uit Lappeenranta. En vroeg ook voor onze doen, om half 10 zitten we al op onze fiets.

Eerst 10 km de stad uitfietsen, en dan gaan we zuidwaarts, langs het Saimaan-kanava, oftewel het Saimaan-kanaal, een kanaal dat gegraven is tussen Lappeenrante en Vyborg. Dat gaat eerst goed, maar na een kilometer of 5 zien we onze weg versperd door verbodsborden en vooral grote wegenwerken. We zien echter geen mogelijkheid om anders te fietsen, buiten dan ettelijke kilometers omfietsen, dus we trekken onze stoute schoenen aan en lopen gewoon de werf op. op onze vragende blik wuiven de arbeiders even en de graafmachine gaat netjes achteruit voor ons. Voila, we kunnen door

Fietsen gaat hier lags het kanaal over onverharde grindpaden, soms hard en goed te berijden, soms los en lastig, soms een stukje over asfaltweg als er geen pad is… Een 5 kilometer lang en vrij mul smal pad tussen een oud kanaal en het huidige brengt ons bij een trekpontje. ‘t Is niet zo simpel om hier 2 fietsen, aanhangfiets, bagagekar en 4 man op te krijgen, maar het lukt en de kinderen vinden het schitterend natuurlijk. Arend laat zijn spieren spannen en trekt ons naar de overkant.

We kunnen spijtig genoeg het kanaal niet tot in Vyborg volgen, dus een paar kilometer voor de grens moeten we de grotere weg op. Gelukkig is er een fietspad. We zijn al gauw bij de eerste controle. Een heel vriendelijke Fin kijkt in onze paspoorten, en we mogen door. Dat ging soepel! De kinderen vragen ons of dit nu de “strenge meneer” is die ons kan binnenlaten of tegenhouden, maar we denken dat die nog moet komen. En inderdaad staat er een paar honderd meter weer een slagboom, ditmaal met een groot bord “Russia” ernaast, en een al wat strenger uitziende vrouw. Ah, denken we, nu komt het echte werk. Maar ook hier worden we vriendelijk doorgelaten. Zou dit het dan zijn? Weer de vraag of dit nu de strenge mevrouw was… We weten het ook niet meer, hebben ook nog geen enkele stempel in ons paspoort. We fietsen maar door, picknicken even later bij parking met tax-free winkeltje, en een paar kilometer daarna inderdaad pas de echte grenscontrole. We mogen alle wachtende auto’s voorbijfietsen. Deze keer worden we wel aandachtig bekeken, moeten we immigration-cards invullen (welke we drie keer terugkrijgen omdat we wat vergeten zijn), en krijgen we onze stempels. Dit is dus wel de echte “strenge mevrouw”, maar de kinderen hun geduld is een beetje op, en ze kunnen het niet opbrengen om “engeltjes” te zijn Nou ja, duiveltjes worden ook binnengelaten in Rusland blijkbaar, want een kwartier later zijn we er dan echt. We krijgen applaus van vrachtwagenchauffeurs als we eindelijk het echte grote bord “Russia” voorbijfietsen.

Het gaat nog steeds op en neer, langs een vrij drukke 127, waar we vaak tegen hoge snelheid voorbijgestoken worden, maar gelukkig komt het verkeer in groepjes. Mooi fietsen is het wel, de weg loopt 24 kilometer lang door een natuurgebied. Eens we echter de M10 opgaan, de grote weg naar Sint-Petersburg, is het uit met de pret. Een smalle strook om te fietsen, vrachtwagens die je met een rotsnelheid voorbijscheuren en daarbij geen extra afstand houden, uitlaatgassen (waar rijden ze hier in ‘s hemelsnaam op?), het is echt niet leuk meer. Waren we nog niet overtuigd om de trein te nemen vanuit Vyborg, dan zijn we het nu direct. Dit is gekkenwerk. Zeker wanneer we bepaald moment twee vrachtwagens naast elkaar op ons zien afstormen (inhalen met tegenliggers is toch geen probleem?). Mijn hart slaat even een paar slagen over…

We halen opgelucht adem (niet te diep, uitlaatgassen…) wanneer we de 124 oprijden, de weg naar Vyborg. Dat duurt niet lang, want deze weg is dan wel wat rustiger, maar zit vol gaten, bulten en putten. We hebben af en toe het idee in Azie beland te zijn.

We rijden in Vyborg even langs het station, maar daar worden we niet veel wijzer uit. Dan maar naar het hotel. Om half zes plaatselijke tijd (twee uur verschil met Belgie) stoppen we na een rit van 76 kilometer voor het hotel. Gelukkig hadden we al iets geboekt via internet, hoeven we niet meer te gaan zoeken. Na een vruchteloze zoektocht naar het stadscentrum keren we terug naar het hotel en eten daar maar wat in het restaurant. Superlekker…

Ik heb het meisje van de receptie laten opschrijven in het Russisch “2 volwassenen, 2 kinderen, 2 fietsen, 1 trailer”, dus de kaartjes zijn de volgende dag gauw gekocht. Nu nog op het perron geraken. Daarvoor moeten we wat trappen op, maar hey, een Russiche dame komt zomaar spontaan helpen met duwen. We handballen wat op het perron, en dan kunnen we eindelijk op de  trein. Alles inladen kost wat werk, maar het lukt. De treinrit gaat vooruit, het landschap is niet spectaculair, en stipt om 2 uur staan we in Sint-Petersburg.

Olga, de vrouw waar we gaan slapen via Global Freeloaders, staat ons aan de uitgang op te wachten. Alle bagage, en zelfs kinderen, want ze vindt het te gevaarlijk om met de kinderen door de stad te fietsen (en we geven haar gelijk, achteraf), worden in de auto geladen, en met twee “blote” fietsen (zoals de kinderen fietsen zonder bagage noemen) fietsen we naar Olga’s appartementje net buiten het centrum, een kleine 16 km fietsen dus. De route voert ons over de Neva, een indrukwekkende rivier, en daarna langs drukke straten, man wat een verkeer hier, en minder drukke straten, maar allen met evenveel gaten en putten. Ik kan bijna niet meer ademen van de uitlaatgassen…

En hier zijn we dan. De kinderen amuseren zich te pletter met het speelgoed van de twee kinderen van Olga (die zijn op het platteland voor de vakantie, Russen willen liever hun kinderen niet in de stad als het kan), wij worden in de watten gelegd. Olga speelt prive-chauffeur en gids, en rijdt ons overal naartoe. Ze krijgt ons zelfs vaak de musea in aan Russische tarieven, want als toerist betaal je hier al gauw bijna drie keer zoveel.

Woensdagavond bekijken we alvast het centrum. Mooi, impossant! Heel brede straten (vaak 8 baanvakken) met statige gebouwen erlangs, kanalen, kleinere pittoreske straatjes, pleintjes en parken, we kijken onze ogen uit. alleen dat verkeer… Donderdag brengen we door in het zomerpaleis, Peterhof, met zijn vele fonteinen, en daarna nog even in Saint-Isaac’s cathedral. Spijtig genoeg is de Collonade, van waar je de hele stad kan overzien, gesloten, en moeten we het stellen met alleen de binnenkant. Olga neemt de kinderen mee naar huis, wij genieten van onze eerste kindvrije uurtjes in 9 weken Na middernacht trekken we (Max, de man van Olga, babysit) weer naar de Neva, om het openen van de bruggen te aanschouwen. Elke nacht worden namelijk een voor een de bruggen geopend, om de grote schepen door te laten. De bruggen blijven dan een uur of drie open, waarna ze weer sluiten tot de volgende nacht. De kade ziet zwart van de mensen, en er hangt een “oudejaarsnacht”-sfeer: iedereen wacht met spanning op het grote moment. Heel speciaal om mee te maken.

Vandaag komen we dus wat trager op gang… en dan naar de luchthaven, even checken of ze wel degelijk de beloofde fietsdozen hebben. Nou ja, het is Rusland, dus neen… Moeten we wat anders verzinnen…

Daarna naar de Hermitage, waar we in een lange rij mogen aanschuiven om uiteindelijk ticketjes te kunnen kopen aan toeristenprijzen. Hier zijn ze slimmer, hier vragen ze bewijs dat je Rus bent De Hermitage is heel indrukwekkend, en vooral groot, dus we hebben misschien nog niet eens de helft gezien wanneer de kinderen, en wij eigenlijk ook, het beu zijn.

Morgen nog het fort bekijken en het huis van Peter de Grote, en dan hebben we het wel gehad. Zondag rond 2-en vliegen we hier weg, dus vroeg op de luchthaven zijn om de fietsen in te pakken. En dan… 16:45… Zaventem… We kijken er naar uit, en ook weer niet… Eigenlijk willen we nog wel even door…