We zitten in Lappeenranta, de laatste stop voor de Russiche grens. Sinds Helsinki hebben we er alweer een week opzitten, fietsend door het merengebied van Finland. Man man man, wat is Finland mooi, en man man man, wat is Finland heuvelachtig 
Maar eerst nog wat toevoegingen die ik in de vorige sessie vergeten was:
- we zijn onderweg twee keer gesponsord door Finnen
- in Turku hebben we op de valreep nog een tandarts kunnen vinden die tijd had. Emrys zijn tand is “dood”, maar voorlopig verder geen grotere schade te zien. De tand zal er misschien wel uitmoeten, maar da’s afwachten. Valt dus nog mee. Gelukkig sprak de tandarts, net zoals de meeste Finnen, Engels (zij het wat haperend en hakkelig)
- correctie van Arend: het was niet de as zelf die gebroekn is, maar de pin met snelspanner die door de as gaat, en warop de kar dus bevestigd wordt
- de aanhangfiets is weer aan het scheuren. Op Åland hadden we die al provisorisch gerepareerd, maar in Taamissari is de scheur groter geworden. Arend repareert maar weer wat verder…
We zaten dus in Helsinki, of vlak ervoor, in Espoo, bij Zoltan en Nora… En daar zijn we dus nog maar even blijven zitten, aangezien het hemelwater met bakken uit de hemel komt. Na een paar kilometer fietsen naar de fietsenwinkel voor reparatiegerief en een nieuwe helm voor Arend (ligt nog op de kayakclub), keren we, doornat, maar terug naar het appartement… We bezoeken ‘s middags de stad met de bus. En natuurlijk blijft het droog Helsinki is een mooie stad. Niets speciaals, maar lekker rustig. We hebben niet zoveel zin in echt sightseeing, en slenteren maar wat rond, rijden de hele stad rond met de tram. Het fort, een ‘must’, laten we links liggen. Geen fut voor.
Dinsdag gaan we dan eindelijk toch door. We fietsen langs de kust naar Porvoo, een lange rit om de dag van gisteren in te halen. Porvoo is mooi, en erg rustig. De volgende ochtend merken we pas dat het erg toeristisch is, want dan is het rustige stadje van gisteren ineens een overvloed van dagjesmensen en winkeltjes.
We hebben de kust nu wel gezien, en gaan van Porvoo noordwaarts, naar het merengebied. Heel mooi fietsen, maar wel op en neer.
in Orimattila, waar we willen slapen, is niks te vinden, geen hotel, geen camping, geen tentplek, noppes. Een vrouw wijst me een plek waar we eventueel wild kunnen kamperen, en stop ons even later weer. We kunnen wel bij hen komen slapen… OK, ‘t is wel 10 kilometer de verkeerde kant op, maar we nemen het aanbod gretig aan. Alle bagage gaat in de grote camionette (effe vals spelen mag wel), en we fietsen licht naar hun huis. We worden supergoed ontvangen, de suana en hotpool staan al te stomen Toch nog een echt Fins gezin ontmoet. Ze hebben twee kinderen, Erika en Jere, van dezelfde leeftijd als die van ons, dus speelgoed en gezelschap zitten wel goed.
De volgende dagen fietsen we pas echt door het merengebied. We worden getracteerd op prachtige uitzichten, meestal rustige wegen, veel bos, spijtig genoeg geen elanden, en vooral een prachtige natuur. We genieten, en trainen onze beenspieren. Vloeken op de hellingen doen we dus ook De aanhangfiets hangt weer door, Arend repareert mnaar weer, en nu blijkt het beter te houden. Hopelijk komen we er mee tot in Rusland…
In Hillarensalmi zetten we de tent op op de camping. ‘s Nachts begint het te gieten, dus ik doe geen oog dicht. Tijdens de zoveelste stortbui check ik maar even de grondzeilen. Verdorie, er staat een grote plas water onder de tent, en in de tent zijn al ettelijke natte plekken, natte slaapmatjes, …. Een blik buiten leert ons dat we deels in plas water van 10 cm diep staan. We nemen het zekere voor het onzekere, en evacueren naar de, gelukkig grote, keuken, waar we de kinderen op een slaapzetel leggen. Natuurlijk wordt er niet meer geslapen, en na een pannenkoekenontbijt (mag wel na alle belevenissen van die nacht, ik sta la om half 7 te bakken) zijn we om kwart over negen, in de regen natuurlijk, alweer op weg.
De dag is soms zonnig, soms fietsen we in de gietende regen, en in de laatste stortbui, a la zondvloed, geven we toe en nemen een veel te dure kamer in een veel te duur hotel. Maar ja, er is hier niets anders te vinden. We hebben ‘s avonds wel een prachtig uitzicht over het meer, een van de mooiste uitzichten deze reis. Dus toch nog iets voor het geld
En nu zitten we dus in Lappeenranta. Een mooie stad, waar we na een korte dag fietsen van maar 46km aankomen. Er staat hier een supergroot zandkasteel, met bijhorende ‘kermis’, dus de kinderen amuseren zich rot.
Vandaag een rustdag, morgen fietsen we onze laatste dag, naar Vyborg in Rusland. Van daar stappen we op de trein voor de laatse 100 km. Iedereen raadt ons af te fietsen in Rusland, wegens a) de auto’s die jhe tegen 130 voorbijscheuren, b) andere gevaren (diefstal etc.) We weten niet hoeveel waarheid er in die berichten zit, maar met twee kinderen kunnen we geen risico’s nemen. En we hebben ons werk toch al geleverd, we hebben al bijna 2900 km gefietst.
Dus, wij groeten u, de volgende update zal van in Rusland zijn En voor de foto’s zullen jullie nog even moeten wachten.
Recente reacties